Deze zomer stond voor mij in het teken van overgangen én deze ten volle beleven. Het cyclische leven rondom ons staat bol van de overgangen. Symbolisch is daar de natuur, een loofboom laat elk jaar haar bladeren een keer vallen en verlentert ons in het voorjaar.
In een mensenleven kennen we naast dit cyclische ritme ook geheel andere overgangen. Nieuwe fases in een kinderleven door een school wissel, een verhuizing of de komst van een klein zusje. In een volwassen leven door een scheiding, een verlies of geboorte geven. Het daadwerkelijk beleven van deze overgangen geeft voor mij het leven diepte.
Deze beleving vindt plaats in een andere tijdsvorm. Het is niet de 24 uurs klok die chronologisch doorgaat en verbonden is met de logica en ons hoofd. Het is de beleefde tijd, die verbonden is met ons gevoel en de ziel. Hier vinden de magische fenomenen plaats van “de tijd vliegt’ of ‘de tijd stond even stil’. Hier is de duur niet van belang maar de diepte. En naar mijn gevoel worden hier de imprints op zielsnveau gemaakt. Het is de tijd buiten de tijd.
Mijn oudste zoon maakte deze zomer een overgang. Hij sloot zijn basisschool in Amersfoort af en maakt de overgang naar het middelbaar vrij school onderwijs in Zeist. Hij heeft zes jaar lang dezelfde juf gehad die hem heeft gezien en waar wij een kort&warm lijntje mee hadden. En nu gaat hij 26 km per dag fietsen, ik ken zijn leraren niet persoonlijk, ik ken de kinderen uit de klas niet, de bijbehorende ouders niet en weet niet precies in welk lokaal hij zit. Ok, dit laatste typende. Misschien maak ík, de overgang. #proest. Het grote loslaten.
Vanuit groep 8 maakten we met het eindfeest deze overgang. En ook wij als gezin en ik als mama hebben er bij stil gestaan de afgelopen zes weken. ‘Er bij STIL-gestaan’, mooi gezegde eigenlijk. Het eindfeest op school was spetterend, verdiept en emotioneel. Er was een gillend deel, we haalden ze binnen als popsterren over een rode loper en we gingen met een auto ‘een rondje over de kop’. Maar ook een verstillend deel. Terwijl er door 4 ouders op gitaar en drum een prachtig nummer werd gespeeld, en de andere ouders meezongen, kregen ieder kind een kaarsje van zijn of haar ouders. Ik moest al huilen toen we hem het kaarsje gaven, wat mij een ogendraaiende ‘máhám’ opleverde. Vervolgens liep hij door een labyrint langs al zijn schooljaren, die waren gesymboliseerd met afbeeldingen, naar het midden waar een steen lag met zijn naam. Hij zette zn licht neer, haalde zijn naam op en liep er symbolisch de school mee uit. Zo simpel, zo prachtig.
De overgang naar de zomervakantie, mijn eigen verjaardag en de afsluiting van de schooljaren van de jongens vierden we met 5 gezinnen dicht om ons heen. Onze nieuwe pizza-oven ‘moest’ worden getest. Lange tafels in de tuin, mijn vader die samen met mijn Lief de pizza’s chefte en de kinderen die er rondom heen rommelden en nog een plons namen in de zwembadje. Ik vroeg iedereen om een wens voor onze zonen op te schrijven. De jongste rondde zijn kleutertijd af en wilde ook meedoen in het geheel. Er ontstonden twee potten met ‘goud’. Een met ‘gewone; letters en voor de jongste in blokletters.
Later in de zomervakantie mochten ze alle wensen in hun eigen Pot met Goud (voor)lezen. Er was tijd, aandacht.. en zelfgemaakte taart. Een magisch ingrediënt voor de beleefde tijd. Snelweg naar een zielsbeleving. Maar dat terzijde. Onze jongens smulden ervan. Het beleving dat er mensen om hun heen staan die er voor hun zijn. Mee-be-leven. Tips, adviezen, grapjes, tekeningen en wensen. Het rijke gevoel dat je geliefd wordt. #endetaarthielpookmee
Tot slot maakte ik met mn oudste een toffe fietsvakantie van drie dagen. Na inspiratie in Denemarken over het outdoor-leven pakte ik door op een ‘eigen lichtgewicht tentje’ en een donzen slaapzak. (De tabbladen hiervoor stonden al drie jaar open. 🙂 Samen stippelden we op een (papieren) kaart de route uit, de plekken waar we zouden kamperen en hoe we alles op onze fietsen mee zouden krijgen. En daar gingen we! Amersfoort, Lage Vuursche, Huizen en met de fietsboot weer terug.
Het was magisch. Zonder haast door prachtige natuur (ik heb mijn omgeving toch nog weer anders ontdekt). Bijzondere dingen meemaken onderweg, zoals een zonsverduistering. Kleine gesprekjes. “Heb je al zin in lunch”. “Mooi is het hier, he”. “Mam, hier ben ik toch in de buurt geboren”. Samen de tent opzetten, zwemmen, hij maakte ontbijt, ik vouwde alles weer in – en weer verder. De tweede nacht sliepte we zonder buitentent en zagen vallende sterren.
Het moment dat ik hem zelf aanpakte zodra hij uit mij vloeide is in mijn gevoelswereld ge-etst. “Ik ben zo blij dat je er bent”, zei ik. Zo klein. En nu alweer zo groot. Waar is die tijd? Deze zomer stond ik erbij stil. Hoe trots ik op hem ben. En hoe stevig hij staat. En beleefden we de overgang, de omwenteling, bezield, met heul hard lachen.. en met taart. SPRING MAAR!