Voel je het? Het vroegere donker. De spinnenwebben rondom je huis. Het nattere in je tuin. De zin om kaarsjes aan te doen en minder te hoeven? Autumn Arrived. Ik heb er zin in. In de kleuren, de geuren – en lees erover. En dan.. tot mijn schrik: “In een mensenleven is de herfst de middelbare leeftijd” (42-63). WTF! Ik ben pardoes in de herfst van mijn leven gekuukeld.. Zonder enige aankondiging. Voor alle mensen die zich nu, net als ik, wat ongemakkelijk voelen: een ODE aan de herfst.
Afgelopen weekend sprak ik erover bij de Hoorneboeg. Ik assisteerde die dag in de opleiding van In de Diepte en tijdens de lunch kwamen we in gesprek over ’40 worden’, krachttraining en hoe je naar je lichaam kijkt. Ik vertelde dat het naar mijn idee opeens hard ging. Dat afgelopen jaar zo zichtbaar werd dat een huid slapper werd, dat lijntjes echt bleven staan in mijn gezicht en dat herstel na het sporten langzamer gaat. Nu besef ik me dat ik echt precies de intrede van de herfst besprak vanuit mijn eigen ervaring. FYI: ik ben deze zomer 43 jaar geworden.
Een knappe vrouw van 45 aan de lunchtafel noemde het ‘verval’. Met dat woord had ik moeite. Ik vroeg me af waarom? En opeens wist ik het – het is niet alleen maar het ‘minder’ worden van dingen. Het is ook het ‘meer’ worden van dingen. Ik zou zeggen dat wijsheid, tevredenheid, en het “cut the crap-gehalte, toenemen.
Dit startte bij mij met 40 worden. Ik vond dit echt geweldig en heb die overgang van 30er naar 40er worden dan ook groots gevierd. Er zijn twee belangrijke dingen die hier – voor mij – bij hoorden. De ene was de kijk op en naar mijn lichaam. Het voelde alsof ik op een kruispunt stond. Ik had 40 jaar ‘zo’ gekeken. Zo betekende: niet goed genoeg, moet dunner, anders beter… Altijd zien wat er nog niet was als ik in de spiegel keek. Een TekortKijker was ik. En ik maakte van mijn verlangen een besluit om de komende 40(+!!! – ik wil graag over de 100 ) jaren Opbouwend, Trots en Liefdevol met mijn lichaam om te gaan. En niet te meer te hopen dat De Ander mij zo zou zien, maar mezelf zo gaan zien. Het ritueel dat ik hierbij heb ondergaan is een fotoshoot met HEUL weinig kleren. Deze ritueel met massage, voorbereiding, afstemming en beeld maken was voor mij een prachtige transformatie. En als ik soms in ‘mn herfst’ zit qua cyclus (en mijn zelfbeeld keldert) dan helpt dit beeld me. De kijk van ‘buitenaf’ naar mezelf.
De andere was het in de vorm komen van Studio Rosegarden. Dit voelt nog steeds als oogsten. Alsof alles wat ik de afgelopen jaren heb opgebouwd hier tot wasdom kan komen. Ik zeg wel eens dat in mijn mini-klooster we een andere tijds-dimensie betreden. En misschien heeft dat te maken met het herfstige karakter van mijn bedrijf. Kijk maar naar de tijd in de natuur. In de zomer zorgt de tijd voor maximale groei. En in de herfst zorgt (dezelfde!) tijd voor rijping. De mooie bloemen en bloesem van de (zomer) worden omgezet naar zaad. Hiermee kan een plant zijn wezen weer verspreiden. De tijd is hetzelfde, het resultaat – en de vorm – wezenlijk anders.
Vrouwen komen ergens in deze periode in hun peri-meno-pauze. Je zou dit kunnen zien als het niet meer vruchtbaar kunnen zijn. Echter, als je er met de Ode Aan de Herfst-bril naar kijkt dan ontstaat er dus de mogelijkheid om jouw kennis, wijsheid en ervaring wél te vermenigvuldigen. Zoals de goudbloemen in mijn tuin hun harde kroontjes maken waar de zaadjes in verhuld worden.
Het is een cyclus. Die elke dag plaatsvindt in de vorm van dag, schemer, nacht en ochtendgloren. Die elke maand plaatsvindt in de vorm van onze vrouwelijke cyclus. Die elk jaar plaatsvindt in de vorm van de seizoenen. En die elk leven plaatsvindt in de vorm van levensfases.
So Autumn Arrived
And I’m born ready.