Mijn eerste dag bij het Jungiaanse Instituut in Nijmegen. Een groep van 24 mensen die elkaar nog niet kennen. We zitten in een college zaal met alle neuzen naar het bord gericht. Van laag naar hoog achterin. ”Beneden” staat de (toenmalige) directeur klaar voor een lesdag met inhoud over de analytische therapie. En hoe deze linkt met de “normale” psychologie en de parapsychologie. Een prachtige start wat betreft de kennis. Maar ergens voelt hij ook wel aan dat er ook iets anders nodig is aan het begin. Dus hij stelt de -vrij open- vraag (zonder kaders) : “Hoe ben je hier zo terecht gekomen?”
NOU. Een keuze voor een 4 jarige opleiding die zoveel rijkdom in zich heeft wbt kennis, mysteries, historie, filosofie, sprookjes, astrologie, droomwerk – die maak je niet door even te googelen. #datdeedjenogindietijd. Vaak is het een droom, een crisis, een boek dat veel indruk heeft gemaakt. Dus er kwam verhalen. Hele persoonlijke verhalen. Eerlijk. Rauw. De meeste mensen hadden zelf de kracht van het Jungiaanse werken (met het onbewuste) ervaren – als client.
Anderhalf uur later was de docent lichtelijk in de stress. Arme man. Z’n programma viel in duigen. Voor mij was het een van de meest verbindende dagen van de hele opleiding. Met weemoed heb ik verlangd naar die connectie met de groep en met de materie. Nee, er was geen cirkel met kaarsjes en yogamatjes. We zeiden geen ‘AHO’ als iemand was uitgepraat. We zaten ongemakkelijk gedraaid in college banken onder TL-verlichting naar iemand te luisteren die soms 1,5 meter hoger zat dan jij.
Een vrouw viel me meteen op. Een kindje precies zo oud als mijn jongste. Ook net moeder geworden. En haar verhaal over haar eigen kindertijd kwam binnen als een bom. In de pauze sprak ik haar aan en sindsdien wandelden we elke week tijdens de pauzes van de lesdagen. Francien. Een vrouw van rauwe kracht en een heel pure schoonheid. Ze heeft een groot hart voor de Analytische Therapie en net als ik de drive om die te combineren met lichaamswerk.
Tijdens de opleiding maakte ze een scheiding door en kwamen er tijdens de leertherapie steeds meer verdrongen delen terug uit haar jeugd. De details zijn hier niet op z’n plaats maar je voelt wel dat het over een deel gaat voor het bewuste, het talige. Voor drie jaar. Een plek waar onze kinderen veilig horen te zijn. Gekoesterd. Waar liefde en vertrouwen basisvoorwaardes horen te zijn.
In mijn eerste ‘oefen’ imaginatie, tijdens intervisie, kwam ik hier met haar terecht. Rete spannend vond ik het. Imaginatie is een onderdeel uit de Jungiaanse Therapie waar je iemand door lichte hypnose terugbrengt in een situatie waar diegenen onmacht heeft ervaren. In deze imaginatie ben je erop gericht dat er meer helderheid ontstaat i.r.t. de thematiek van de persoon. En, deze is heel belangrijk en onderscheidend, dat er (af)gereageerd mag worden. Delen die zijn vastgezet, bevroren of verdrongen mogen worden beleefd. Nu ben je wel veilig.
Ik kwam met haar terecht op de gang van haar ouderlijk huis als jong meisje. Ze hoorde een geluid en ‘she was freezing to death’. Letterlijk. Ze beschreef dat het ging om leven en dood. Toen ik haar vroeg wat er dan moest gebeuren, zei ze: “ik moet mezelf uit de bevriezing halen om mezelf te gaan redden”…
Daar heb ik ondermeer de kracht van deze vrouw ervaren. In de basis helemaal alleen en toch nog de moed om in het hier&nu te verbinden. Uit te reiken. Om te leven. Wow.
Ondertussen woont ze op zichzelf en heeft de deeltijd zorg voor haar zoontje. Ze is een praktijk begonnen voor zichzelf en begeleidt vrouwen d.m.v. Jungiaanse en Diepte Psychologie in Eijsden (Limburg). Ik heb groot respect voor haar want als een basis vangnet niet tot je geboorterecht heeft behoord. Dan is het leven organiseren en überhaupt hier zijn een dagdagelijkse uitdaging. Om dan woorden als Joy, Fulfillment en Sisterhood te beleven (en meer van die instagramsjizzl) is zoals de marathon lopen met 20 kilo beton op je rug. En toch doet zij het.
Ze schijnt licht op haar schaduw. De rauwe delen. En helpt andere vrouwen om dit ook te doen. Ze ziet de schoonheid van die donkere delen en wil het taboe dat hierop ligt doorbreken. Dit geeft een ongekende diepte. Dit beleef ik als ik met haar in contact ben. Ze durft te breken. Ze durft te vragen. Ze durft taboes in zichzelf te benoemen. En ze durft ook in mijn bedding te landen en te rusten. AHO.
Door de dappere keuzes die ze heeft gemaakt was haar financiële situatie een puzzel. Blijven in een niet-dienende maar wel financieel veilig huwelijk was een logische keuze geweest. Blijven in een stabiele vaste baan die niet voedt, ook. Maar ondanks dit blijft ze trouw aan haar binnenwereld, aan een geloof dat het ook anders kan en mag. Deze onverschrokkenheid is wat haar kleurt. En wat ik énorm in haar waardeer. Het geeft haar potentie weer. Dus mark my words. Deze vrouw maakt het (al).
Naast de 1 op 1 therapie die je bij haar kunt volgen, start er binnenkort een groepstraject in Eijsden voor vrouwen en komt er een podcast met de rauwe verhalen. De schoonheid hiervan i.p.v. de gepolijste (vaak al doorleefde) versies. Ik kijk ernaar uit.
Aanstaande zaterdag geef ik samen met haar een workshop tijdens de inspiratiedag van het opleidingsinstituut In de Diepte. Wees heul welkom!
Mocht je echt iemand zoeken, in het zuiden van het land, die je in die diepste diepten en de hoogste hoogten kan ontmoeten. Bel haar. Maak kennis met haar zangerige accent en haar onverschrokken levenskracht.
Deze vrouw. Wow.