Zo’n 9 jaar geleden kochten wij ons huis in Amersfoort. Het voelde echt als een plek om te wortelen. Om iets op te bouwen. Ook sociaal. Want ik ben dol op ‘even langs’ gaan en spontaan dingen kunnen doen. Door al. Mijn omzweveringen waren mijn vrienden verspreid over Nederland en moesten we altijd ‘plannen en afspreken’. Dus ik startte maar eens bij de yoga school om de hoek. Een van mijn eerste lessen had ik Denise als docent en haar les was een feest. De spiritualiteit van yoga zoals ik uit India kende zat er helemaal in.
Toen ze aan het einde vd les vertelde dat ze dat een mantra zangavond organiseerde bij een biologische balans boerderij met potluck-diner dacht ik: WUT? Geen idee wat het allemaal betekende maar het voelde wel goed. Ik had potluck gegoogeld dus ik snapte ondertussen dat ik zelf wat eten mee moest nemen, ik ben dol op zingen en een boerderij is altijd leuk. Dit was mijn kennismaking met Denise en haar spirituele wereld. En tot op de dag van vandaag brengt me dit op de te gekste plekken (ook in mezelf, daarover later meer).
Wij hadden een karmische klik. Ze leeft een totaal ander leven dan ik maar op kruispunten is ze er altijd. Ze woont twee straten verder maar we zien elkaar soms maanden niet. Deze vrouw heeft haar leven in het teken staan van acsentie. #WUTagain? Ascentie betekent dat je de lessen die je hier als mens te leren hebt, doorleefd en transformeert naar een hoger bewustzijn. Om zo uiteindelijk niet meer te hoeven reïncarneren in het aardse bestaan. Wat we hierin delen is de visie dat alles wat we meemaken uiteindelijk over onszelf gaat. Ik heb zelf echter het gevoel dat er voor mij nog wel een aantal reïncarnaties nodig zijn. Een paar rondjes dood en wedergeboorte.
Bij Denise kan ik me er echter wel wat bij voorstellen. Al sinds klein meisje ervaart en voelt zij meer dan het blote oog waarneemt. Ze ging op jonge leeftijd naar India om daar in een ashram te leven en haar yoga opleiding te doen. Ze heeft zich verdiept in diverse oude tradities, natuurgeneeskunde en is in staat een heel diep en gedragen veld neer te zetten waarin mensen tot bewustzijn kunnen komen. Ondertussen doceert ze aan de mysterieschool Ananta die in de lijn staat met de oude tempels in Egypte.
Wat ik in haar bewonder is de overgave aan dit pad. Want ze is een 40-jarige vrouw die ook houdt van leven, van dansen, van lekker eten en ontmoeten. Als er moet wordt gekozen, kiest ze altijd haar zuivere weg. Hetgeen ze voelt. Ook al is dat afwijkend van de maatschappij. Tijdens de corona periode was ze mijn grote voorbeeld in het dragen van haar prachtige glimlach ipv een mondkapje. Het betekent soms ook dat ze niet op een afspraak komt omdat het toch niet de bedoeling (voor haar – op dat moment) blijkt te zijn. Wat ik leer van haar is dat trouw zijn aan jezelf. Ook al roept dat weerstand op in de buitenwereld.
Het is ook een intens leven. Ze maakt veel reizen. Letterlijke reizen, bewustzijnsweken naar Egypte. Als reizen in de niet fysieke werkelijkheid. Diep afdalen in zichzelf, contact hebben met delen van zichzelf of een groter veld van wijsheid. Net als lesdagen geven. Ze kan meekijken met mensen in hun innerlijke landschap. Dit kost ook energie. Het is constante transformatie. En veelal een pad die zij alleen dient te gaan.
Soms reikt ze uit. Om ook goed voor haar fysieke lijf te zorgen, het te voeden en zich ook even gedragen te voelen. Werkelijk, door handen, door warmte, door olie en omhulling. Dan komt ze op mijn tafel. Er wordt gevoeld en beleefd wat naar boven wil komen. Of simpelweg genieten. Voor mij is dat ook wat het aardse leven biedt, de mogelijkheid om te ervaren. Te genieten. Juist door de dualiteit die we hier kennen.
Enfin, die gekke plekken. Ja, where to start. Het zijn er zoveel. Het begon een maand na onze kennismaking. Ze vertelde dat ze een pelgrimspad geen lopen. Santiago de Compostela. Wow. Dit wilde ik altijd al. Maar nog nooit gedaan. En zo liep ik 10 dagen met haar mee van Malaga naar Cordoba. Sliep op maffe gratis plekken met kakkerlakken of in prachtige oude kloosters.
Kwam ik in contact met Estatic Dance en stond opeens tussen allemaal kronkelende, vrouwen én mannen met knotten en wijde (of te weinig) kleding. Maar ook op een prachtig landgoed en villa in zuid-Frankrijk waar ze een tijdje op de hond des huizes paste. En wij met 5 vrouwen een week verbleven om te eten, zingen, dansen en naakt te zwemmen. WOW! En dan kan ik over de plek waar ik uitkwam na drie hijsjes van een ‘medicinale joint’ een heel boek schrijven.
De allerbijzonderste plek waar ik met haar belandde was gewoon thuis is mn eigen bed. #WUThoorikjedenken. Ik was net drie dagen mama van Julian. De kraamtranen vloeiden volop. En zij kwam langs met doeken, olie en chocolade. Ze masseerde m’n lijf dat nog zo’n pijn deed van de bevalling. Ik voelde me zo gezien, bestendigd, moe en kon me helemaal overgeven. Ik weet nog dat van deze maximale ontspanning, oxytocine werd aangemaakt, en de borstvoeding op gang kwam. Natte plekken op de doeken. Tranen all over. Het maakte niks uit. Even later bracht manlief mn nieuwe baby en hij drinken terwijl zij mijn voeten nog even masseerde.
Kruispunten. Wonderlijke plekken. En het diepe bewustzijn.
Dat is wat deze vrouw mij brengt.
Nieuwsgierig?
www.zence.nu