Juni 2026. Onderweg naar Oostenrijk met onze vouwwagen achter de auto. Carclassics-playlist staat op. Het eerstvolgende oplaadpunt is ingesteld. Ons zelfgemaakte haverbrood en een thermos thee voor onderweg in de reistas. En m’n voeten op het dashboard. Ik kijk opzij naar rijdende manlief, die charmant grijs wordt aan zn slapen, en bereid me voor op de eerste ‘mámáaaa, ik heb honger’… of het standaard gedoetje op de achterbank.
En dan opeens het besef. NEE. WACHT. WOEHOE. We zijn met z’n tweetjes! Dit is onze jaarlijkse week samen. Niemand anders om voor te zorgen. Gesprekken die af kunnen worden gemaakt. Inspiratie voor onze bedrijen echt vorm kunnen geven. Geen ander ritme dat ons leidt behalve waar we zin in hebben. Ow my, ik besef met dat dit rijkdom is voor me. Tijd samen doorbrengen met het geruste gevoel dat onze jongens in goede&liefdevolle handen zijn.
Want dat zijn ze. Mijn ouders zijn de hele week bij ons thuis en nemen alles over. De broodtrommels, naar school brengen, de zwemles, de opvang, de verhaaltjes, kinderfeestjes etc. Kortom ons hele weekritme én onze teckel Willem. En ohja, m’n moestuin! Dit is het grootste cadeau dat we kunnen ontvangen. Hands on hulp waardoor we naast papa&mama zijn ook ‘even’ een ander leven kunnen leiden.
Mijn ouders hebben dit vroeger ook gekund en zelf ervaren hoeveel rijkdom hierin schuilt. Wij woonden vroeger in een twee-onder-een-kapper met mijn oom&tante. Inclusief gedeelde tuin en auto. Soort early mini-community. Ik ging op zondagochtend, via de schuifpui, Villa Achterwerk kijken bij mijn neven en we hadden samen een konijn. Doordat we elkaar zo goed kenden en nabij waren was het heel gemakkelijk voor mijn oom&tante en mijn ouders om beide 1x per jaar een week weg te gaan. Wij sliepen dan gewoon in onze eigen bedjes en slopen door de schuifpui naar het ontbijt. Tof toch?
In mijn omgeving merk ik dat hier enerzijds veel behoeft aan is en anderzijds veel schaarste in is. Iedereen probeert het zelf te regelen ín z’n gezin. Vaak gaat manlief even weg met vrienden of sporten. En daar staat dan tegenover dat zij dan ook iets voor zichzelf gaat doen. Date-night lukt nog net. Een nachtje of weekendje naar opa en/of oma kun je niet te vaak vragen etc. Er zit spanning op het vragen. Laat staan dat iemand het echt helemaal kan, mag, wil en durft over te nemen (en zo mijn mogelijk belastend voor je kindjes).
Ik zie dat wij hier geluk hebben. Mijn moeder is heel bewust van jongs af 2 dagen en een nachtje gekomen uit Twente. Met de trein. Om de week. Hierdoor is ze echt ín ons gezin. Staat ze op het schoolplein en kent alle buurtkindjes bij naam. Dit deed ze ook al toen ze nog niet gepensioneerd was. Het bouwt een band. Ze brengt ze naar bed met eigen ritueeltjes en als oma bij ons slaapt mogen ze ‘s ochtends extra vroeg bij haar in bed.
En toch kan er naast dit geluk ook iets mogelijk worden waar je zelf aan kunt werken. Ik noem dat Familie 2.0. Wij zijn dit ook aan het opbouwen met vrienden, buren en klasgenootjes. Even iets van elkaar overnemen. Investeren in elkaars kindjes leren kennen. Op vakantie met andere gezinnen. Om zo wat gemakkelijker in te kunnen stappen. Niet alleen als het uit ‘pure noodzaak’ is zoals een uitvaart, bruiloft, verhuizing of een ouderavond. Maar ook om eens ‘gewoon’ met elkaar thuis te zijn. Of een wandeling te kunnen maken. Of dat gerecht te maken, met die aandacht, die wat meer tijd vraagt dan Pasta Bolognese..
Je eigen familie, daar heb je het mee te doen. En soms heb je geluk. En soms niet. Maar Familie 2.0. Die kies je. Daarin investeer je. Die verzamel je. Als heus goud om je heen. Soms heb je dan opeens 2 snoetjes extra om voor te zorgen, zenuwstelseltjes om te reguleren. En soms heb je dan opeens ruimte voor die andere delen van jezelf. Die ernaar snakken om ook beleefd te worden.
De delen in mij die graag làng bergwandelen, eindeloos lezen zonder eindtijd, dwalen in een buitenlandse supermarkt, in de ochtend willen zwemmen, liefde maken zonder radar op kinderstemmetjes, kringloopvondsten wil doen zonder eindtijd.. die delen komen deze week goed aan bod. En vooral… vooral.. mooie gesprekken en ervaringen opdoen met m’n liefste. En weten waar hij uithangt in het leven. Om zo die verbinding weer te verdiepen.
Want papa en mama, dat zijn ook mensen.