De laatste donkere maanden van her jaar 2019. Op de maandagavond bij yogaschool Bindi. Al puffend en waggelend liepen de mama’s (to be) naar boven voor hun wekelijkse zwangerschapsyoga. Ik heb het altijd coulant gevonden dat ze ons op de eerste ipv de tweede verdieping lieten zitten. Want een vrouw na de 35e week, in het donker nog op pad en dan nog een trap op laten lopen – Oh my. We ploften neer. Met heel veel kussens onder zere ruggen, bekkens en opgezwollen voeten.
Roos was een heerlijke verschijning. Zwanger van de eerste, 10 jaar jonger dan en ik duidelijk nog topfit. Zo’n prachtige buik aan de voorkant en aan de achterkant zag je niks. Ze kwam samengefietst met haar zwangere buurvrouw die 2 maanden eerder was uitgerekend en die duwde ze soms het laatste stukje. Ik was geveld door bekkeninstabiliteit dus kon er soms jaloers naar kijken.
Er ontstond een groepie. Zoals je dat soms kan hebben met leuke mensen die in eenzelfde fase zit. We ontdekten, samen met haar buuf (ook een Wow-vrouw), een voorliefde voor knutselen en fröbelen. Naaien, vilten, dingen voor jaartafels. You name it. Alles waardoor je creativiteit aan gaat – en je hoofd uit. Een knutselclub was geboren. Extra leuk was dat onze baby’s ongeveer oud waren. Dus tijdens het knutselen konden we uitwisselen over onze struggles, trots en nieuwe stapjes. Een mini vrouwencirkel. Met thee en chocolade. #halleluja
Op zo’n avond vertelde ze dat haar vader is overleden toen haar moeder zwanger was. Ze is door haar moeder alleen opgevoed en zijn samen een hecht team. Een rakend verhaal als je net geboorte hebt gegeven. Haar man en middelbare school liefde komt juist uit een gezin met 5 kinderen. Hoe grappig is het leven soms he? Bij Roos maakte het de wens voor een groot gezin wakker.
Deze dame is een ambitieuze vrouw. Een vrouw met een plan ene en sterk hoofd. Ze heeft snel carrière gemaakt in diverse managementfuncties en stuurt op haar 30e een eigen team aan op het ministerie. Haar man ging zijn droom achterna en liet HR achter zich om een eigen horeca zaak te beginnen. Zij supporte dit helemaal en was ook het onderdeel van dit avontuur. In de storm van dit avontuur kondigde hun twee kindje zich aan. Het was een turbulente tijd.
Toen ze zwanger werd van nummer drie hadden ze een ding helder. Het mag anders. Met meer verbinding, minder eilandjes en echt genieten. Wow! Ze vroegen of ik als KraamFrouk bij hun wilde komen en ik jubelde JA. Na een prachtige bevalling thuis laat in de avond werden de oudsten nog even wakker gemaakt. Ze mochten een ijsje eten in hun pyjama naast hun nieuwe babybroertje. Een herinnering die je volgens mij nevah-evah meer gaat vergeten.
Wekelijks fietste ik naar hun kleine knusse huis met groente sap, een vers brood van de biobakker (haar big wish) én gezonde taartjes. De grootsten waren naar school en er heerste een serene rust in huis. Baby in zn wolletje of bij mama aan de borst. Ik maak koffie met een taartje en checkte bij hun samen in. Hoe gaat het deze week? Hoe is de verbinding tussen jullie? En welke behoeftes leven er vandaag? Soms bevond ik me op de scheidslijn van kramen en relatie-coaching. Dat ze me toelieten in dit intieme deel van hun dynamiek, wow. Geen mooi weer spelen maar even toelaten wat er is.
Hierdoor ontstond er veel inzicht en begrip voor elkaar op de gevoelslaag. Precies hetgeen wat ze wensten. Echte verbinding samen ipv een gezin managen. Ik zag een diepe liefde waarin elkaar zoveel werd gegund. Meestal ging manlief daarna aan het werk, even sporten of slapen. Ik zorgde voor Roos en haar kleintje, meestal door kleine behoeftes in beeld te krijgen. Even in de zon zitten met de poes op schoot. Na de meditatie en het voetenbad even wat opschrijven. Een pianoboek doorbladeren, ik heb zin om te spelen. Zulke kleine dingen brachten haar sterke hoofd tot rust – de rollercoaster van to do’s ging even liggen. Hierdoor kon ze meer aanwezig zijn, een uurtje naar haar slapende kind kijken. De Ipad even beneden laten als ze boven ging slapen. Tranen toelaten tijdens de massage.
Van die simpele dingen die het leven diepgang geven. De kunst van het kleine geluk. Wat ik mooi vond is dat deze dag in de week zo doorwerkte. Door het stilstaan bij gevoel in een dag kwam ook duidelijker door hoe ze de dag met haar moeder wilde doorbrengen als die kwam helpen. Hoe ze het avondritueel met de oudsten graag wilde veranderen. Of dat ze haar middelste eigenlijk miste en hoe ze hem een dag minder naar de opvang kon laten gaan. Van die wezenlijke dingen die je niet meer overnieuw kunt doen in je leven. Wow!
Ondertussen bereidde ik voedzaam eten. Wandelde met kindlief. Legde hem naast een slapende mama boven. En liet aan het einde van de dag een zoemend huis achter. Zachtjes zingend fietste ik naar huis. Pure Rijkdom.