Juni 2020. Een zomerse vrijdagochtend op de Stille Kracht in Drenthe. Een bijeenkomst van ondernemende&bewuste vrouwen waarbij we samen het Retreat vormgaven. Ik caterde een deel en had nét mijn Healthy Bounty Taart klaar. Zij werd gebracht door haar man met de auto omdat ze een hernia had, (helemaal!) uit Amersfoort en daarna reed hij weer terug.
Dit vond ik zo ontroerend dat ik hem de hele taart wel wilde geven ( sloeg deze goddelijkheid af #hijkendemijduidelijkooknogniet) maar ik dacht vooral: Wow, wat fijn dat dit stel zoveel voor elkaar over heeft.
Tijdens de duo-yoga-les in de avond was Babette mijn partner en ondersteunden we elkaar om dieper te zakken in houdingen. Ik had haar in de sharing van die dag horen praten over hun langdurige kinderwens die nog niet in vervulling was gegaan. Tijdens de eindhouding fluisterde ik spontaan in haar oor; ‘jij wordt zo’n leuke moeder’ en bracht met mijn hand nog meer gewicht naar haar gevoelige onderrug. Ik weet het nog goed omdat meteen voelde dat mijn woorden gemeend waren maar ook oh zo gewaagd waren op zo’n precair en wonderlijk proces.
Aan het einde van het retreat reed ze met mij mee terug naar Amersfoort. Van de 1.45 uur hebben we zeker anderhalf uur lachend doorgebracht met veel woordgrapjes, my favorites. Een vriendschap was geboren.
De volgende date waarin ik haar wat ‘wiebelde’ en zij dit een ‘healing’ noemde eindigde in haar opblaasTub in de tuin. De foto hiervan deelden we op whatsapp en stond niet veel later op Instagram. Hier schrok ik wat van. Vooral omdat ik geen idee had dat het ‘maar’ 24 uur duurde (#instaGrannie) en ook omdat ik het niet kende. Nu, mijn 6 jaar later, weet ik dat dit echt Babette is. Intuïtief, open, spontaan, volgend aan impulsen. Haar leven is ook voor een deel online.
Maar dit is niet het leven dat wij delen (#totnuFrouk :-). Ik volg haar niet. Ik zoek haar op. Bel aan. Ga langs. Bij haar en haar hele gezin. Haar man eet nu wel mijn taart. Haar oudste noemt me ‘Tante Frouk’ en met haar jongste heb ik iets heel bijzonders mee mogen maken.
Maar nu zijn we al bij het eind. En er zat nog zoveel tussen. In 2021 had ik een beeld nav een boek ( van Isabel Allende, over WoW vrouwen gesproken). Een beeld van van vrouwen onder de maan, bij het vuur. Die deelden over wat er in hun leefde. Een leven lang. Babet’s koppie zag ik ook rond dat vuur en zo werd ook zijn onderdeel van Maanvrouwen. Een vrouwencirkel voordat het zo hip werd als nu.
Een bijeenkomst staat me nog goed bij. Ik was zó boos en gefrustreerd door een andere maanvrouw (#projectietothemax). Zij vertelde mij wat ik moest doen en deze dominantie bracht oude onmacht naar boven. Toen ze ook nog zei: “sla anders even op een kussen”, weigerde ik – tegen heel mijn aanpassing in – en kwam het stoom uit mn oren. Een precair moment. Babette zat links van me en vroeg opeens: ‘ wat wil er nu eigenlijk..?” En toen kwamen de tranen. Het verdriet dat onder de woede zat kon vloeien.Dit is echt een kracht van haar. Een intuïtieve vraag stellen. Oprecht en vanuit een andere plek. WoW.
Iets dat ook onlosmakelijk is verbonden met deze vrouw is haar Zonnekracht, haar Leeuwenhart. Ze is groots, stralend en meeslepend. En zo doet zij. De dingen. Het leven. Haar moederschap. De business. Ze is er. in> onn > aan. En ze past zich niet aan. Dat spiegelt ze enorm in me. En daar heb ik enorm respect voor.
En dan dat moederschap. Dat er godzeidank (#bewustespelling) mocht komen. Na een heftige start met haar eerste dochter gunde ze haar hele gezin, including herself een andere basis toen hun tweede dochter zich kenbaar maakte. Eentje van leunen en hulp durven vragen. Zo kwam ik als KraamFrouk in hun gezin om de eerste 40 dagen zo ontspannen mogelijk vorm te geven. Waardoor hechting en herstel ontstaat. Voor het leven.
Dit feest mocht al beginnen met een Motherblessing die ik organiseerde. Een ritueel waarin je echt een veld van vrouwen opent die er voor je zijn als (her)nieuw(d)e mama. Deze ervaringen, pre en post partum, heb ik deze vrouw leren kennen op haar kwetsbaarst. En juist in die fase zag ik echt haar kracht. Want mensen, deze vrouw kent haar behoeftes en durft hierin voor zichzelf te zorgen. Dit talent, dat ook als controversieel kan worden ervaren, brengt haar een optimale balans tussen Yang en Yin. Hierdoor kan ze haar lievelingsleven leven. SelfMade.
Ach, er is nog zoveel meer te vertellen. Want ze is veel. En meer. Op 13 april organiseert zij ‘de grootste (duh!) vrouwenlijnopstelling van NL en BE’. Zo staat dit dus ook in mijn agenda. Want ik ben erbij als een van de spaceholders. En om ‘bezielde baksels’ te eten (duh!). Maar vooral sta ik daar als trotse vriendin. Want ze staat daar maar mooi! Om mij en vele anderen te inspireren om in het licht te gaan staan. Jouw licht. Haar zonnekracht gaat je vast voor. Wow.